Ετικέτες

,

Του Γ. Πελλερέν

Πλημύρα φως, ρόδα, φωτιές, χρυσός και μενεξές –

σ’ εαρινή πραότητα λιποθυμά η μέρα…

Ένα γαλήνιον όραμα στον ξάστερον αιθέρα

κι ένα σαν θαύμα αι γήινες φαντάζουν ομορφιές…

 

Γυαλί η λίμνη ακύμαντη – στους όχθους, πέρα ως πέρα

σαν κόσμου άυλου άφθαρτες, εξαίσιες σκιές,

μεσ’ τον καθρέπτη των νερών τες γύρω ζωγραφιές

τες ξαϋλώνει μάγισσα εσπέρα χρυσοχέρα…

 

‘Ω! τι βαθειά σ’ ευχαριστώ, φιλτάτη Γης, που δίνεις

στα κουρασμένα μάτια μου τόσο γλυκειάν εικόνα

μιας τρυφερής, μιας απαλής, πραείας Καλοσύνη!..

 

Ήθελα, αν ήταν βολετό, τώρα, που ζω, το γόνα

να κλίνω μπρος σου, να σου πω ποιον έχω, αν σβήσω πόθο:

  • Τη ζωγραφιά σου νάπαιρνα στον τάφο μου, ως τη νιώθω!..

 

 

Αναδημοσιεύεται από την εφημερίδα «Ήπειρος» της 26ης Ιουλίου 1927

Advertisements