Ετικέτες

, ,

Γ. Πελλερέν

Συλλογίζομαι και καρτερώ με καημό την ημέραν, που ο νόμος περί ετοιμόρροπων θα έλθει να βάλει βαρύ το χέρι του, ανοίγων πλατύν τον δρόμον, οπόθεν η καλαισθησία και η ευπρέπεια θα έλθουν να περάσουν στα Γιάννινα μας. Έχω την χαιρέκακον διάθεσιν να καθίσω ώρες απολαμβάνων το θέαμα ενός ανηλεούς ακρωτηριασμού.

Κοιτάξτε, σας παρακαλώ, εκείνον τον αγριομύταρον του αντικρινού φούρνου! Υποθέτω ότι πρέπει γρήγορα γρήγορα η γροθιά της δημαρχίας να τον τσακίσει ασπλαχντόερα αφ΄ ότι το χέρι του ευζόνου ετσάκισε τον μύταρον του Φερδινάνδου. Αμ’ εκείνη πάλιν η τερατώδης καμπούρα του γειτονικού παλιόσπιτου τι σας λέγει; Κάτω από το φως του μεσημεριανού ήλιου φαίνεται σαν μια κάμηλος βακτριανή που ξεροτανύεται καταμεσής του δρόμου.
– Την ημέραν που το πελέκι, ο κασμάς, και το φκιάρι της δημαρχίας θάρθει να κόβει χέρια, πόδια, μούτρα, μύτες από παλιόσπιτα και ρημαδαριά, θα σου κάμω ένα τραπέζι- έλεγα σε κάποιον προχθές. Τα Γιάννινα θέλουν γρήγορα ακρωτηριασμόν. Κόψιμον και πέταμα πολλών σάπιων ποδιών και χεριών για να σώσουν τόμορφο, αλλιώς, κορμί των. Καρτερώ σαν έναν ευεργέτην χειρούργον τον νόμον περί ετοιμορρόπων.

– Είναι πραγματικώς ευεργετικός, μου απάντησεν ο άνθρωπος, που συνηθίζει ν’ ανάγηται αμέσως από κάθε μερικότητα με κάποιον γενικόν καταστάλαγμα. Έπειτα από τον θάνατον ενός φθισικού σ’ ένα σπίτι, περνά η τρόμπα του σουμπλιμέ στους τοίχους και τα πατώματα. Η αξίνη και το τσεκούρι, που θα περάσει επάνω στα ετοιμόρροπα και σαράβαλα, είναι η συμβολική μορφή ενός κατεδαφισμού, προς αναστήλωσιν νέου οικοδομήματος. Όπως στα παλιόσπιτα, κα’ σ’ όλα.
Πρέπει να ξεύρης ότι ο καθένας κοινωνικός παράγων, που δεν έφθασέν ένα αξιοζήλευτον ύψος ανακαινισμού, είναι ένα ερείπιον, όπου ο καθολικός νόμος του ετοιμόρροπου έχει δουλεία να κάμει. Κοίταξε σε παρακαλώ: Τι σου φταίγει λόγου χάριν αυτή η παλιοσκεπή του μπακαλιού να την γκρεμίσης, όταν μέσα αφήσης παρόμοιον τον μπακάλη και ίδιον ή η μύτη του φούρνου, ή η καμπούρα του γειτονικού χανιού, όταν κάθε τι έμψυχον που κινείται μέσα του δεν μπει σε μιαν νέαν φόρμαν σ’ έναν νέον πνευματικόν σπίτι;

Επερνούσαμεν από έναν στενόν, άσχημον δρομάκον μιας μακρινής συνοικίας.
Κατά μήκος εξετείνετο ο τοίχος μιας εκκλησίας, όπισθεν του οποίου έφθανον ερεθισμέναι υβριστικαί φωναί υβρεολόγιον, ανθρώπου επιπλήττοντος άλλον.
Από την μισοανοιγμένην θύραν εις τον περίβολον ένας παπάς θυμωμένος με τον κανδηλονάπτην τον εμάλλωνε με μιαν γλώσσα πρωτοφανή.

– Τον παίρνει κι αυτόν ο νόμος του ετοιμόρροπου, μου είπε ο συνιοδός μου, όπως και τον τοίχον.

Χρονογράφημα του Γεωργίου Χατζή – Πελλερέν που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ήπειρος» στις 7 Αυγούστου 1913.

Advertisements